Anekdote: De dag ervoor had het wat geregend en op sommige stukken was de route erg modderige en een van de jeeps kwam vast te zitten. Wat men ook probeerde, de wagen kwam niet los. Wat later kwam er een andere jeepkaravaan waar een wagen bijzat die de wagen van onze karavaan kon lostrekken. De reisleider riep tegen zijn safarideelnemers dat ze moesten stoppen. De weg was immers grotendeels versperd door de vastgelopen jeep. Voorop aan deze safari reed een man van het type Archie Bunker, hij leek er zelfs op. Hij reed, ondanks duidelijke instructies in woord en gebaar, stronteigenwijs, door en kwam al botsend tot stilstand tegen de gestrande jeep en zat nu zelf ook vast. Dat was al superstom maar hij had er noch steeds niks van geleerd. Ondanks diverse vermaningen om te wachten bleef hij maar door gassen en kwam hij dus steeds dieper in de blubber vast te zitten. Ook alle omstanders riepen dat hij moest wachten maar de man was en bleef Oost-Indisch doof. Onze arme safarileiders zaten door de rondspattende blubber al helemaal onder het slijk en zagen er letterlijk en nu ook figuurlijk, uit als een Turk. Iedereen vond dat ze die sufferd maar in zijn sop gaar moesten laten koken. De reisleiders voelden veel voor dat idee maar ze mochten hoe verlokkelijk het idee ook was, de man niet aan zijn lot over laten.